Jakie podatki dla menedżera

W jaki sposób rozliczać menedżera?

Dosyć często zdarza się, że menedżer poza zarządzaniem w przedsiębiorstwie ma także swoją własną działalność gospodarczą. Nie może on jednak korzystać z łącznego opodatkowania przychodów w ramach działalności gospodarczej. Ustawodawca określił pozarolniczą działalność gospodarczą oraz działalność wykonywaną osobiście jako dwa różne źródła przychodów. Ustawa o podatku dochodowym wymienia listę przychodów z działalności wykonywanej osobiście w art. 13, ust. 1. Interesuje nas punkt 9:

przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej

Menedżerów można rozliczyć na dwa sposoby:
– zastosowanie kosztów uzyskania przychodów w wysokości równej zatrudnienia etatowego pracownika (1335 zł za rok)
– zastosowanie podwyższonych 50-procentowych kosztów podatkowych z warunkiem, że są to prace twórcze i następuje przenoszenie praw autorskich. Takie rozwiązanie nie dotyczy typowych obowiązków menedżera.

Jak to wygląda w praktyce?

Najczęściej menedżerowie są zatrudniani w oparciu o dwa typy umów:
1. pierwszą jest kontrakt menedżerski – przedsiębiorca rozlicza się z fiskusem według zryczałtowanej stawki. Trzeba jednak pamiętać, żeby opodatkowane skalą przychody menedżera nie przekroczyły limitu 85 528 zł. (uwzględniając przysługujące mu ulgi). Tylko wtedy można odprowadzać podatek wg niższej 18% stawki
2. druga to umowa z menedżerem, gdzie świadczy on usługi w ramach działalności, którą sam prowadzi. W takiej sytuacji menedżer oblicza podatek dochodowy z 19-procentową stawką liniową.

Obowiązki zawarte w poszczególnych umowach nie powinny się pokrywać, a dodatkowo umowa z menedżerem nie może przypominać umowy o pracę. Co to oznacza? W takiej umowie na próżno szukać wytycznych, jak menedżer powinien świadczyć swoje usługi, czy warunków, na jakich otrzyma wynagrodzenie. Umowa nie może przenosić również odpowiedzialności osób trzecich na zleceniodawcę. Jeżeli menedżer będzie realizował swoje usługi samodzielnie, a do tego jeszcze brał za nie odpowiedzialność, to ma prawo rozliczać VAT. Przedsiębiorcy często oczekują bowiem, iż menedżer będzie podatnikiem VAT, bo w takiej sytuacji mają możliwość odliczenia VAT od wystawianych przez menedżerów faktur. Jak zatem potwierdzić odpowiedzialność menedżera za świadczone usługi? Wystarczy zawarcie przez menedżera polisy ubezpieczeniowej OC.

Polecamy:

kod tytułu ubezpieczenia

zfa

kod tytułu ubezpieczenia zus

Katalog SEO HTML SERWIS - button graficzny

Czytaj więcej

Skutki błędu na fakturze VAT

Faktura VAT jest dokumentem, który pozwala wyliczyć wysokość podatku VAT, dlatego tak istotne jest, aby była wystawiona w sposób prawidłowy. Co jednak się stanie, jeśli zamieścimy w niej błędną informację?

Faktura – co powinna zawierać

Par. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 roku w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, jasno określa, które elementy są niezbędne przy wystawianiu faktury VAT, aby mogła zostać uznana za prawidłowo uzupełnioną. Są to:

  1. data wystawienia
  2. numer faktury,
  3. imiona i nazwiska lub nazwy sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy,
  4. numery NIP sprzedawcy i nabywcy,
  5. data dostawy towarów lub wykonania usługi, o ile jest inna niż data wystawienia faktury,
  6. nazwa sprzedawanego towaru lub usługi,
  7. miara i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług,
  8. cena jednostkowa netto towaru lub usługi,
  9. wartość netto towarów lub wykonanych usług, objętych sprzedażą,
  10. stawki podatku,
  11. suma wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku,
  12. kwota podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku,
  13. kwota należności ogółem.

Faktura czy nota korygująca?

Wykrywamy błąd w fakturze, co robić? Błąd należy skorygować, jeśli błąd koryguje sprzedawca, to wystawia on fakturę korygującą. Jeżeli natomiast korektą zajmuje się nabywca faktury, wystawia on w takiej sytuacji notę korygującą jeśli błąd koryguje nabywca to wystawia notę korygującą. Co ważne, należy pamiętać, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie faktur, § 15 ust 2., nota korygująca wymaga akceptacji wystawcy faktury, tylko wtedy dokument będzie ważny. Popełniony błąd zostaje skorygowany za pomocą dodatkowych dokumentów.

Nieprawidłowa stawka VAT

W wystawionej fakturze wpisana jest nieprawidłowa stawka VAT? Taki błąd powinien naprawić wystawca poprzez sporządzenie faktury korygującej. Istotne jest, czy stawka VAT została zawyżona, czy zaniżona. Zastosowanie wyższej stawki VAT, daje w konsekwencji obowiązek podatnika do odprowadzenia zawyżonego podatku. Podatnik może odzyskać nadpłacony podatek – w jaki sposób? Wystawiając fakturę korygującą. Przedsiębiorca może jednak zdecydować się nie korygować zawyżonej stawki VAT, czego nie może zrobić w przypadku, gdy stawka VAT została na fakturze zaniżona. W takiej sytuacji podatnik powinien wystawić fakturę korygującą. A co z nabywcą, który otrzyma fakturę z błędną stawką VAT? Jeśli nabywca otrzymał fakturę, która zawiera pomyłki dotyczące stawki lub kwoty podatku VAT – nie może wystawić noty korygującej. Odpowiedzialnym za wystawienie faktury VAT jest zawsze sprzedawca i w tym przypadku to na nim ciąży obowiązek korekty.

Skutki prawne

Błędnie wystawianie faktury może się wiązać z grzywną zgodnie z art. 62 Kodeksu karnego skarbowego – maksymalnie może to być 180 stawek dziennych. Jednak grzywna może wynieść do 240 stawek dziennych, jeżeli zostanie udowodnione, że faktury zostały umyślnie błędnie uzupełnione. Kara może zostać nałożona na przedsiębiorcę, który np. wystawiając fakturę VAT pominął wpisanie kwoty netto. W przypadku mniejszych błędów, sprzedawcy grozi nałożenie grzywny za wykroczenie skarbowe. Aby uniknąć ewentualnych błędów formalnych w danych odbiorcy, można posiłkować się danymi z Głównego Urzędu Statystycznego, który gromadzi wszelkie informacje pomagające zweryfikować inne podmioty gospodarcze.

Zobacz też:

netto brutto kalkulator

podróż służbowa

rozliczanie delegacji

Katalog Stron WWW

Czytaj więcej

Amortyzacja jednorazowa dla kogo?

Amortyzacja jednorazowa środków stałych jest dla podatników z pewnością ułatwieniem. Jednak przepisy jasno określają, że z jej dobrodziejstwa może skorzystać jedynie wąskie grono przedsiębiorców. Dla kogo taka pomoc?

Amortyzacja jednorazowa de minimis – kto może skorzystać?

Znaczenie de minimis wywodzi się z prawa rzymskiego i zasady: „Minimis non curat lex” („prawo nie troszczy się o drobiazgi”). Takim „drobiazgiem”, któremu państwo może udzielić pomocy bez uszczerbku dla konkurencji panującej na rynku są mali podatnicy, którzy należą do pierwszej grupy podmiotów mogących skorzystać z amortyzacji jednorazowej. Mały podatnik to przedsiębiorca, którego przychody w poprzednim roku podatkowym (w tym wypadku – 2014) nie przekroczyły równowartości 1 200 000 euro. Zatem po przeliczeniu kursu na podstawie kursu NBP w 2015 roku małym podatnikiem jest przedsiębiorca z dochodem ze sprzedaży nieprzekraczającym w 2014 roku wartości 5 015 000 zł.

Drugą grupą mogącym skorzystać z jednorazowej amortyzacji są przedsiębiorcy, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z handlem czy usługami i w danym roku otworzyli swoją działalność. Jednorazowy odpis amortyzacyjny nie może jednak przekroczyć 50 tys. euro – po przeliczeniu w 2015 roku daje to wartość 209 000 zł (kwota jest przeliczana na podstawie kursu NBP z pierwszego dni roboczego w październiku w poprzednik roku podatkowym).

Amortyzacja jednorazowa dla których środków trwałych?

Wg Klasyfikacji Środków Trwałych możemy zamortyzować jednorazowo środki trwałe z grup od do 8, co daje:

  • grupa 3 – kotły i maszyny energetyczne,
  • grupa 4 – maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego zastosowania,
  • grupa 5 – specjalistyczne maszyny, urządzenia i aparaty,
  • grupa 6 – urządzenia techniczne,
  • grupa 7 – środki transportu z wyłączeniem samochodów osobowych,
  • grupa 8 – narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie.
Uwaga!Należy pamiętać, że istnieje limit na pomoc de minimis – w ciągu trzech kolejnych lat nie powinna ona przekroczyć równowartości 200 000 euro.

Zobacz też:

Adwords – jak zaksięgować?

Systemy czasu pracy

Kalkulator płacy

 

Czytaj więcej

Używanie prywatnego samochodu osobowego do celów służbowych

Używanie prywatnego samochodu osobowego do celów firmowych jest opłacalne. Jeżeli przedsiębiorca używa do celów służbowych swojego prywatnego albo wypożyczonego auta osobowego, może przejechane kilometry wliczyć w koszty uzyskania przychodów. Nazywa się to kilometrówką. Jak to działa?

Prawo do zaliczenia do kosztów firmowych wydatków związanych z eksploatacją prywatnego samochodu osobowego do celów służbowych reguluje ustawa o PIT. Artykuł 23 ust. 1 mówi:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu używania niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika – w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za 1 km przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu podatnik jest obowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.

Zatem, aby rozliczać koszty związane z używaniem osobowego samochodu prywatnego w celach służbowych, należy prowadzić kilometrówkę dla celów podatku dochodowego.

Kilometrówka, która jest prowadzona zgodnie z ustawą musi zawierać:

  • dane teleadresowe właściciela samochodu osobowego,
  • numer rejestracyjnego i pojemność silnika pojazdu,
  • kolejny numer wpisu,
  • daty wyjazdu i cel podróży,
  • opis trasy razem z ilością przejechanych kilometrów,
  • stawkę za kilometr i obliczoną kwotę (przejechane kilometry mnożone przez stawkę za km)
  • podpis przedsiębiorcy.

Również pracownik może starać się o zwrot kosztów związanych z eksploatacją swojego samochodu osobowego używanego w celach służbowych. Należy wtedy w używanym samochodzie założyć ewidencję przebiegu pojazdu i faktyczną ilość przejechanych kilometrów pomnożyć przez odpowiednią stawkę. Zwrot, który otrzyma pracownik, pracodawca do kosztów uzyskania przychodu przedsiębiorstwa.

Ile wynoszą stawki za kilometr w tym roku?

Stawki w 2015 roku nie uległy zmianie i wynoszą tyle, ile w 2014 roku. Stawki są podawane w przeliczeniu na 1 kilometr i dzielą się na 3 kategorie:

  1. samochody osobowe: 0,5214 zł (pojemność skokowa silnika < 900 cm3) lub 0,8358 zł (pojemność skokowa silnika > 900 cm3)
  2. motocykle: 0,2302 zł,
  3. motorowery: 0,1382 zł.

Katalog stron internetowych

Czytaj więcej

Ulga w spłacie podatków – komu przysługuje?

Własny biznes i zyski, które przynosi – są związane z obowiązkiem opłacania podatków. Jakiekolwiek przekroczenie terminu płatności wiąże się z licznymi nieprzyjemnościami:  zobowiązanie zmienia się w zaległość podatkową, za którą naliczane są odsetki, a często towarzyszą temu również konsekwencje karno-skarbowe. Każdy podatnik uważnie więc pilnuje terminów regulowania należności, kiedy jednak komuś się nie uda – w przepisach przewidziano ratunek w postaci określonych ulg na uregulowanie zaległego podatku. Niestety – uzyskanie takiej pomocy to jednak droga długa i wyboista. Dlaczego?

1 Krok – uzasadnienie wniosku

Trudna sytuacja finansowa może stanowić podstawę do udzielenia podatnikowi ulgi – jednak nie w każdej sytuacji. Wniosek musi być dodatkowo poparty ważnym interesem podatnika albo interesem publicznym.

Problem polega na tym, że polskie przepisy nie regulują ani pojęcia interesu podatnika ani interesu publicznego, dlatego też ich definiowanie są w rzeczywistości przez sądy administracyjne. Zgodnie z ich orzeczeniami, ważny interes podatnika to sytuacja, w której podatek stał się (lub dopiero stanie) zaległością podatkową na skutek kombinacji  nieprzewidzianych, losowych i nie podlegających wpływowi wnioskującego przyczyn (np. długotrwała choroba lub pożar). Natomiast  za interes publiczny uznaje się sytuację, kiedy podatnik jest lub będzie zmuszony korzystać z pomocy społecznej w wyniku uregulowania zaległej należności. Dlatego też organy skarbowe do takich sytuacji nie zaliczą niekorzystnej sytuacji rynkowej czy kryzysu w przedsiębiorstwie.

Jeżeli uzasadnienie wniosku będzie zgodne z wytycznymi, fiskus może rozpocząć postępowanie, mające na celu przyznanie (lub nie) ulgi. Poza sprawdzeniem wniosku urzędnicy przeprowadzają szczegółowe badania finansów przedsiębiorstwa oraz sytuacji prywatnej podatnika – wnioskodawcy. Wiąże się to często z obowiązkiem składania zeznań oraz dostarczania dowodów, które mają poprzeć prawdziwość wniosku. Badania są skrupulatne i żmudne, dlatego nieraz podatnicy rezygnują z całego procederu, żeby uniknąć konieczności tłumaczenia się przed organami skarbowymi.

Po dokładnym i szczegółowym dochodzeniu, urzędnicy tworzą na jego podstawie obraz sytuacji podatnika i wtedy podejmują decyzję co do ulgi. Jednak decyzja negatywna również może być wydana w sytuacji, gdy dochodzenie wykaże ważny interes prywatny bądź publiczny wnioskującego – w takiej sytuacji odmowa musi być bardzo szczegółowo uzasadniona. Przedsiębiorca, któremu odmówiono ulgi, może odwołać się od decyzji do wyższego organu skarbowego lub sądu administracyjnego, który może wydać opinię na temat zasadności odmowy – nie może on natomiast samodzielnie udzielić podatnikowi prawa do skorzystania z ulgi.

W sytuacji, w której organ skarbowy negatywnie rozpatrzy wniosek, a w trakcie lub też po zakończeniu postępowania w sprawie pojawią się nowe aspekty – przedsiębiorca może ponownie złożyć wniosek, z uwzględnieniem nowych argumentów.

Zobacz też:

Pomniejszenie wymiaru urlopu a nieobecność w pracy

kalkulator wynagrodzenia netto

Zwrot za kasę fiskalną

2 Krok forma ulgi

Państwo może udzielić pomocy podatnikowi w dwóch formach: publicznej lub niestanowiącej pomocy publicznej. Podatnik jest zobowiązany określić, o jaką pomoc się ubiega we wniosku.
Pomoc publiczna może być udzielana podatnikowi wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Można je znaleźć w rozdziale 7 Ordynacji podatkowej z 29 sierpnia 1997 r. Są to m.in: naprawienie szkód poczynionych przez klęskę żywiołową, promowanie i wspieranie kultury lub dziedzictwa narodowego czy ochrona środowiska.

W sytuacji gdy ulga przyznana jest podatnikowi działającemu wyłącznie na rynku lokalnym – nie ma obaw, że pomoc państwowa stanie się pomocą publiczną. Jednak gdy podatnik działał na większą skalę konieczne jest wykazanie, że pomoc nie zakłóci funkcjonowania konkurencji na wolnym rynku.

Przedsiębiorstwo może starać się także o pomoc de minimis. Jest to wsparcie, udzielane przedsiębiorcy w wysokości maksymalnie 200 000 euro w ciągu trzech lat podatkowych. Wtedy podatnik jest zobowiązany dołączyć do wniosku dowody, które poświadczą o dotychczas otrzymanych kwotach pomocy. Z tej formy pomocy nie mogą jednak skorzystać przedsiębiorstwa zagrożone, czyli te, którym grozi likwidacja.

Zalety

Zaległość podatkowa powstała na skutek niezapłaconego w terminie podatku wiąże się z naliczaniem odsetek i rozpoczęciem postępowania egzekucyjnego. Jeśli podatnik zdaje sobie jednak sprawę, że nie będzie w stanie pokryć zobowiązań, powinien pomyśleć o postaraniu się o odroczenie terminu płatności lub formie spłaty na raty. W bardzo szczególnych – choć niezwykle rzadkich przypadkach – możliwe jest nawet umorzenie części lub całości długu. Można zatem zaoszczędzić na kosztach i ponadto nie należy obawiać się na ewentualnych kar z tytułu nieterminowego płacenia.

Trzeba pamiętać, że sam wniosek, mimo negatywnego rozpatrzenia po przedłożeniu podczas postępowania egzekucyjnego jest swoistym zabezpieczeniem dla przedsiębiorcy, bo zwiększa jego wiarygodność przed organami skarbowymi. Dodatkowo organy skarbowe często stosują praktykę, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje w momencie, gdy zapadnie decyzja w sprawie przyznania ulgi.

Mimo, że droga do uzyskania ulgi w spłacie podatków jest długa i trudna, a konieczność opowiadania i dowodzenia swojej ciężkiej sytuacji finansowej i życiowej może odstraszać, warto rozważyć próbę uzyskania ulgi – odrzucenie wniosku nie pogorszy naszej sytuacji a pozytywne rozpatrzenie może ją poprawić.
Darmowy katalog SEO

Moje-życie blog

Czytaj więcej